تكرار نوستالوژی آثار شهنازی با صدای شهنازی
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی موسیقی ایران، اعضای گروه شهنازی كه آخرین اجرای خود را در این دوره از كنسرت هایشان در تهران به روی صحنه می بردند شب گذشته(شنبه 23 اردیبهشت) به اجرای آثاری از علی اكبر شهنازی و داریوش پیرنیاكان با آواز حمیدرضا نوربخش پرداختند. بخش اول این برنامه كه از ساعت 21 آغاز شد در فضای اصفهان تدارك دیده شده بود؛ تمامی قطعات این بخش از آثار شهنازی بود كه با قریحه زیبایی شناسی موسیقایی داریوش پیرنیاكان تنظیم شده بود. «پیش درآمد بیات اصفهان» و به دنبال آن همراهی آواز با تار پیرنیاكان مقدمه ای بود تا ضمن تثبیت فضای آواز اصفهان در ذهن شنوندگان، آنها را برای شنیدن تصنیف به یاد ماندنی«به اصفهان رو» آماده كند و یكبار دیگر طعم لذت تكرار قطعات به یاد ماندنی شهنازی را برای مخاطبان تكرار كند. سازبندی گروه شهنازی برای اجرای این كنسرت با آنچه از آثار پیرنیاكان سراغ می رفت كمی متفاوت بود. قرار گرفتن چهار ساز تار به نوازندگی داریوش پیرنیاكان، حامد جوكار، قاسم رحیم زاده و كامیار نعمت اللهی در كنار دو كمانچه به نوازندگی یاسر بیات و آرش كامور، دو ساز كوبه به نوازندگی آرش فرهنگ فر(تنبك) و زكریا یوسفی(دف و بندیر)، یك سنتور به نوازندگی روزبه رحیمی، یك سه تار با اجرای بهداد بابایی(كه در بخش هایی نیز عود می نواخت) و یك ساز نی به نوازندگی سیامك جهانگیری تركیبی متفاوت برای تنظیم های پیرنیاكان محسوب می شد.هر چند در بخش هایی از اجرا صدای كوبه ای ها و سنتور به عنوان صدای غالب و قابل تشخیص شنیده می شد اما در بیشتر قطعاتی كه به صورت گروه نوازی اجرا می شد بافتی از یك صدای كلی با درهم آمیختگی صدای تمامی سازهای گروه به گوش می رسید. استفاده از این سازبندی در اجرای قطعات ساخته شده توسط پیرنیاكان(در بخش دوم برنامه)جلوه ویژه ای داشت كه به خصوص در اجرای«اورتور دشتی» و با رنگ آمیزی صوتی كه پیرنیاكان در آن به كار برده بود، جلب توجه می كرد. درخشش نی و سنتور در این رنگ آمیزی صوتی كه بر روی بافتی كلی از صدای سایر سازها سوار می شدند بر زیبایی كار می افزود.
اما به نظر می رسید استفاده از چنین تركیب سازی در اجرای قطعات بخش اول برنامه به آهنگسازی علی اكبرخان شهنازی، به نوعی جنس دیگری از این قطعات نسبتا قدیمی را ارائه می داد كه حاصل تركیب ذوق موسیقایی پرنیاكان در تنظیم و ذائقه آهنگسازی شهنازی بود. به بیانی دیگر هر چند در كلیت آثار شهنازی تغییرات آنچنانی دیده نمی شد اما آنچه با عنوان آثار شهنازی شنیده می شد حاصل برخورد تفكر دو موزیسین(شهنازی و پیرنیاكان) بود كه به اندازه بخش دوم برنامه یكدست به نظر نمی رسید.با این وجود تنظیم ها در اجرای قطعات بخش دوم (با آهنگسازی و تنظیم داریوش پیرنیاكان)، خروجی و حاصلی روان تر و یكدست را به گوش مخاطبان می رساند. در بخش آوازی این كنسرت نیز حمیدرضا نوربخش به جز در دو مورد(كه در اجرای زنده اتفاقی عجیب نیست) اجرایی با تكنیك و دقیق را هم در اجرای آوازها و هم در خواندن تصانیف به نمایش گذاشت. استفاده از جمله بندی های متنوع و دقیق تحریرها در كنار تناسب آنها با بخش كلامی آواز، اجرایی تكنیكی را از نوربخش به نمایش می گذاشت. شاید اوج كار شب گذشته نوربخش را اجرای آواز با همراهی سه تار بهداد بابایی در بخش دوم كنسرت دانست كه در آن ضمن نمایشی از ویرتوزیته یك نوازنده چیره دست سه تار و فضا سازی مناسب برای اجرای یك آواز دقیق، نوربخش آوازی جالب توجه را به نمایش گذاشت. این درحالی بود كه به نظر می رسید جنس صدای نوربخش در اجرای آواز با همراه سه تار نیز هماهنگی بیشتری دارد.اعضای گروه شهنازی علاوه بر قطعاتی كه به آنها اشاره شد، در بخش اول قطعات دیگری چون«تصنیف مرغ سحر دوم»، «رنگ اصفهان» و «ساز و آواز(با همراهی نی و كمانچه)» و در بخش دوم«تصنیف مپرس»، «بازگشت- چهار مضراب دشتی»، «تصنیف دلربا» و «تصنیف وفا» را اجرا كردند. در پایان برنامه نیز مخاطبان برای دقایقی ایستاده به تشویق گروه شهنازی پرداختند كه این نشان از رضایت خاطر آنها از این اجرا داشت.
